Kanon Mszy świętej z XV wieku

 

 

Ciebie tegodla (albo przeto) namiłościwszy Oćcze, przez Jezu Krysta, Syna twego, Pana naszego, nabożni modlimy sie i prosimy, aby przyjem<ne> jimiał i przeżegnał ty dary, ty <daniny> i ta święta obiatowania nieporuszona.

Napirzwej, jeż my tobie obietujemy za pospolstwo twych wiernych krześcijanow, jeż pospolstwo upokojić, ostrzec, sjednać i sprawiać raczysz wszym okręgiem ziemskim pospołu z sługą twym papieżem naszym i z jarcybiskupem naszym i wszystkim wiernym prawym i też krześcijańskiej wiary sługam.

Wspamiętaj (albo pomni) Panie sług, służebnic też twych i też tych około stojących, ichże tobie wiara snamienita (albo poznana) jest i jawne nabożeństwo, za ktoreż tobie obiatujemy (albo ktorzyż tobie obiatują) tę obiatę chwały za się i za swe wszytki, za wykupienie (albo za zbawienie) dusz swych i s nadzieją zbawienia i zdrowia swego tobie dawają służbę swoje, wiecznemu Bogu żywemu i prawemu.

Uczęstność mając i pamięć czcząc (albo chwaląc) napirzwej falebnej (albo sławetnej) Panny, Dziewice Maryjej, Matki Bożej i Pana naszego, Jezu Krysta, ale i błogosławionych apostołow i też męczennikow twojich: świętego Piotra, Pawła, Andrzeja etc. i wszytkich świętych twych, jichże zasłużenim i też prośbami użyczy, aby we wszelkich zaszczycenia twego uszczyceni bychom byli pomocą.

To tegodla obiatowanie służby naszej, ale też wszystkiej czeladzi twej p<r>osimy, Panie, aby się smilował i raczył przyjąć. Mi<e>szkanie nasze (albo czasy) w twem pokoju rozgodź (albo sędzi) i też od wiecznego potępienia nas wytargać (albo wyrwać) i wybranych twych przykaży zawżki w czrzedzie udarować pr<z>ez Jezu Krysta.

Jeż obiatowanie, ty Boże, we wszytkiem, prosimy pożegnane, przypisane, ućwierdzone, mądr[z]e, przyjemne i też uczynić raczy, aby nam ciało i krew było namilejszego Syna twego, Pana naszego Jezu Krysta.

Jenże przedtym niżli cirpiał, wziął chleb w święte i też wielebne ręce swoji i podniosł oczy swe w niebo do ciebie (albo k tobie) Bogu Oćcu swemu wszechmocnemu, tobie schwałę dając, przeżegnał, łamał, rozdał uczniom (albo swym uczennikom), mowiąc: „Bierzycie (albo przymicie) a jedzcie (albo używajcie) z tego wszystcy. Toć jest prawe ciało moje”.

Takież, gdyż wiecz<e>rzał jest, wziąw i ten przeświatły kielich w święte i też wielebne ręce swoji, potem tobie falę dając przeżegnał, rozdał uczennikom swym, mowiąc: „Przymicie i pijcie z tego wszytki. To jest zajiste kielich krwie mojej nowego i wiecznego zakona, tajemnica nowej wiary, jaż krew za was i za wiele luda będzie rozlana na odpuszczenie grzechom. To kilko kroć uczynicie na moje pamięć (albo k mojej pamięci uczynicie)” etc.

Z tego i pamiętnicy, Panie; my sługi twoji, ale i lud twoj święty tego Krysta, Syna twego, Pana naszego, tako błogosławionej męki i też i z piekła wstania, ale i na niebo błogosławione, falebne wstąpienie w niebo obiatujemy prze i światłej dostojności, wielebności twojej z swych darow i też danych obiatę czystą, obiatę świętą, obiatę niepokalaną ni smazaną, ch<l>eb święty żywota wiecznego, kielich zbawienia wiecznego. Nad jeż miłościwym i też lubieźliwym, jasnym obliczym weźrzeć raczy i przyjęte (albo przyjemne) jimieć, jako przyjęte jimieć raczył jeż obiatę, dary, ofiary dziecięcia twego sprawiedliwego Abel i obiatę pirzwego oćca naszego Abrama, i to, cso tobie ofierował nawięcsy kapłan twoj Melchizedech, święci ofiarę, niepokalaną obiatę.

Nabożni, pokorni ciebie prosimy, wszechmocny Boże, każy ty donieści przez ręce świętego anjoła twego na wysokości ołtarza twego przed obliczym bożej mocy twej i racz dać, aby jile kole jich z tej ołtarzowej uczęstności naświętszego Syna twego ciało i krew przyjęlibychom, wszym pożegnanim niebieskim i miłością Ducha Świętego napełnieni bychom byli.

Wspamiętaj też, Panie, sług, służebnic też twych i onych, ktorzyż nas przeszli snąmieniem wiary i odpoczywają we śnie pokoju. Tym, Panie, i wszystkim w Jezu Kryście odpoczywającym miasto ochłodzenia, światłości i pokoju, aby odpuścił, prosimy. Prze tegoż…

Nam też grzesznym sługam twym, z twego wielikiego miłosierdzia nadzieję mającym, cząstkę niektorą i towar<z>yszstwo dać raczy z twojimi świętymi apostoły i męczenniki. Amen etc. I szwystkimi świętymi twymi, w jichże nas towar<z>yszstwo, nie do<m>nimacz zasługi, ale odpuszczenia, prosimy, rozdaw[a]ca, przypuści prze Jezu Krysta. Przez jegoż ta wszystka zawżdy dobra tworzysz, święcisz, ożywiasz, żegnasz i dawasz nam przezeń i s nim i w niem jest tobie Bogu Oćcu Wszechmogącemu, w jedności Ducha Świętego, wielka cześć i chwała na wieki wiekom (albo przez wieka). Amen.

Prosimy, kaźniami zbawienia napominani i bożym ustawienim stworzeni (albo uczynieni), śmiemy rzec (albo mowić): Otcze nasz, jenże jeś na niebie etc. Zbaw nas, prosimy Panie, od wszech złości minęłych, niniejszych i potem będących i z przymową, i z prośbą błogosławionej zdrowej zawżdy Bożej Matki, dziewice Maryjej, i z błogosławionymi apostołmi twojimi, Piotrem, Pawłem i też Andrzejem, i se wszystkimi świętymi twymi, daj miłościwy pokoj w czasiech naszych, aby pomocą miłosierdzia twego wspomożeni i też od grzecha byli bychom wolni i od wszelkiego zamieszkana przezpieczni, przez Pana naszego etc.

 

Rękopis Biblioteki Ossolińskich we Wrocławiu nr 2080. Zawiera łaciński tekst kanonu mszalnego przepisany w roku 1424, a na marginesach sporządzone tą samą ręką tłumaczenie kanonu na język polski. Wyrazy w nawiasach okrągłych są glosami, które podają możliwe warianty innego przekładu.

 

Za: http://www.staropolska.pl/sredniowiecze/modlitwy/kanon.html